Gjatë natës së errët, Hëna duket si burimi i vetëm dhe i fuqishëm i dritës në qiell. Megjithatë, astronomia moderne thekson thelbin e vërtetë, faktin se Hëna thjesht pasqyron dritën e Diellit.
Thelb: Në kohën e lashtë, njerëzit mendonin se Hëna emetonte dritën e vet, njësoj si Dielli por më e ftohtë. Kurani i përgjigjet kësaj duke përdorur terma krejtësisht të ndryshëm: për Diellin përdor fjalën "siraj" (llambë / burim i nxehtë drite), ndërsa për Hënën përdor fjalën "nur" (dritë e reflektuar, pasqyruese e ftohtë).
Iluzioni Vizual dhe Kuptimi Shkencor
Për vëzhguesin e lashtë nga Toka, Hëna dhe Dielli duken si dy disqe të ndritshme me përmasa pothuajse të njëjta, që ndajnë rruzullin qiellor përkatësisht natën dhe ditën. Koncepti dominant ishte se secila pika sillte dritën e saj unike nga vetja. Vetëm pas lindjes së teleskopëve dhe studimeve kozmologjike u vërtetua pa pikë dyshimi se Dielli është një trup i lëngshëm / i gaztë në djegie termonukleare, i cili prodhon rrezatim, ndërsa Hëna është një shkëmb pasiv satelitor i cili thjesht reflekton një pjesë të vogël të këtij rrezatimi diellor.
Saktësia Terminologjike e Kuranit
Kur theksohen trupat qiellorë, Kurani asnjëherë nuk i ngatërron termat për Diellin dhe Hënën, duke përdorur gjithmonë atribute të sakta fizike për secilin prej tyre.
Fjala arabe "Siraj" përdoret për të theksuar atë që djeg nga vetja e vet (si p.sh. një fener me zjarr). Ndërsa për Hënën përdoret fjala "Nur", që nënkupton një dritë inerte e cila ndriçon, por nuk buron nxehtësi as nga djegia e brendshme, por nga një trup tjetër pasqyrues (njësoj si drita e ambientit).
Kur Kurani flet për këta dy trupa thekson se Zoti e bëri Hënën një "Dritë" të reflektuar (nur), ndërsa Diellin e bëri një "Llambë flakëruese" (siraj waḥḥāja). Kjo ndarje perfekte midis një ylli dhe një sateliti konfirmon dijen hyjnore që qëndron pas kësaj saktësie unike.
Ajetet Kuranore
Kuran 71:16
وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًۭا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًۭا
Dhe ka bërë në to (në qiejt) Hënën si një dritë (pasqyruese), ndërsa Diellin e ka bërë si një llambë (flakëruese).
Shkencat e hapësirës konfirmojnë se sipërfaqja shkëmbore e Hënës reflekton rreth 12% të dritës diellore që e godet, asnjëherë duke prodhuar rrezatim të vetin vizual, duke i dhënë kuptim shkencor fjalës "nur".